رباعی شمارهٔ ۱۰۳۷

در این شعر، شاعر به احساسات و وعده‌هایی که به دلدارش می‌دهد اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی اگر دلدار بر کتاب مقدس دست بگذارد و قسم بخورد، باز هم باورش نمی‌کند و نخواهد شنید. به عبارت دیگر، شاعر از بی‌اعتنایی به وعده‌های دلدار سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که دیگر به این وعده‌ها اعتماد ندارد و نمی‌تواند آنها را بپذیرد.