غزل شمارهٔ ۴۲۵

برداشت: عاشقان در جستجوی خودشان نیستند، بلکه تنها در پی پیدا کردن او هستند. در این دنیا، کسی که جویای عشق است، تنها به دنبال اوست و بس.

برداشت: دنیا و آخرت در اصل یک حقیقت هستند و در واقع هیچ تفاوتی بین کفر و دین یا مذهب وجود ندارد.

برداشت: ای دستت را بالا نبر، از دوری نگو، من بندۀ کسی هستم که دوراندیش نیست.

برداشت: اگر بگویی که نرویم، پس نمی‌روم. و اگر بگویی که جلو نروم، راهی برای پیش رفتن وجود ندارد.

برداشت: دستت را بگشا و دامن خودت را بگیر، راهی برای درمان این زخم نیست جز همین زخم.

برداشت: همه انسان‌ها، چه خوب و چه بد، بخشی از درویش‌ها هستند. اگر کسی این گونه نباشد، در واقع درویش نیست.

برداشت: هر کس که از مکان خود برود، دل او جایی دیگر است. مانند این است که در جهان، جایی به بزرگی دل وجود ندارد.