رباعی شمارهٔ ۱۰۲۹

این بیت به این معناست که اگر به دنیا و سرگرمی‌های آن دل ببندی و از زحمات و تلاش‌های خود غافل شوی، هرگز نمی‌توانی به خوشبختی حقیقی دست یابی. فقط کسانی که از آتش عشق و محبت می‌گذرند و در این راه جستجو می‌کنند، می‌توانند به حقیقت و خوشی واقعی برسند. بنابراین، اگر در عشق و احساسات عمیق نباشی، نباید خود را عیار و شجاع بخوانی.