رباعی شمارهٔ ۱۰۲۵

این شعر درباره‌ی حسی عمیق از عشق و زیبایی است. شاعر به نرگس (که نماد زیبایی و معشوق است) اشاره می‌کند که از شدت غم و دل‌تنگی می‌گرید. او به شدت تحت تاثیر این گریه قرار می‌گیرد و حتی تصور می‌کند که اگر نرگس به سرمه (زینت‌آلات) آغشته باشد، زیبایی و طراوت چهره‌اش تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. در کل، این شعر احساسات عاشقانه و تأثیر آن روی دل را به تصویر می‌کشد.