رباعی شمارهٔ ۱۰۲۴

این شعر به احساسات عمیق و غم درونی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که وقتی دلش از اسرار عشق و غم پر شد، دیگر هیچ چیزی در جهان ارزش آن غم را نخواهد داشت. او به این نتیجه می‌رسد که باید به سوی دنیای فانی حرکت کند، چرا که غم او فراتر از تمامی زیبایی‌ها و گل‌های دنیایی است. در واقع، غم او به قدری عمیق و نیرومند است که می‌خواهد از آن فاصله بگیرد.