با ما چه نهای مشو رفیق اوباش
کاول قدمت دمند و آخر پرخاش
دربارهٔ این سروده
این بیت شعری به دوستی و رفتار با دیگران اشاره دارد. شاعر به دوستانش پیشنهاد میکند که با دیگران درگیر نشوند و به جای اینکار، با خوشرویی و خوشصحبتی در تعاملات خود شرکت کنند. او همچنین تشویق میکند که به جای خشونت، خوشخنده و مهربانی را انتخاب کنند و در هر شرایطی خودش باشند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گل باش و بهر سخن که خواهی میخند
مرد سره باش و هرکجا خواهی باش