غزل شمارهٔ ۴۲۴

برداشت: محبت و بی‌خیالی ما، همگی به خاطر یکدیگر است، زیرا او محبوب من است و تمام کارهای ما به او مربوط می‌شود.

برداشت: زمانه به روزگار کهنه‌فروشان پایان داده و اکنون نوبت به ما نوفروشان رسیده است و اینجا بازار ماست.

برداشت: بهار تازه‌ای که دنیا را زنده و شاداب می‌کند، مانند باغی پر از گل و زندگی است، اما حال و روز ما بسیار افسرده و خراب است.

برداشت: اگر عقل و تفکر به عنوان حاکم بر زندگی ما درآید، مانند دزدی است که به دار آویخته شده، در حالتی از ضعف و ناتوانی قرار دارد.

برداشت: این جمله به این معناست که ما با افلاطون و جالینوس، دو فیلسوف و دانشمند بزرگ، روبه‌رو هستیم که به نوعی نمایانگر دانش و علم در زندگی ما هستند، اما در عین حال، وجود آنها نشان‌دهنده ناپایداری و مشکلاتی است که ما با آن‌ها مواجه‌ایم.

برداشت: گاو و ماهی برای ما فدای راه و نام ما هستند و شیر آسمانی نیز زیر بار و زحمت ما قرار دارد.

برداشت: هرچه در ابتدا زهر و مضر به نظر می‌رسید، حالا تبدیل به پادزهر شده است؛ هرچه آن غم و اندوه بد بود، اکنون در کنار ما، حامی ماست.

برداشت: هر شیرگیر که ادعای شجاعت می‌کند، در واقع شیر است، ولی حقیقت این است که او مثل کفتار است و بارش تنها از ماست است.

برداشت: ما از خود و بستگان‌مان جدا می‌شویم، چون همه کسانی که امروزه با ما هستند، برای ما غریبه‌اند.

برداشت: خودپرستی یک حالت ناپسند است که در آن ایمان ما به چیزهای خوب و درست زیر سوال می‌رود.

برداشت: هر غزلی که بدون حضور من بیاید، خوشایند است، زیرا این نغمه از چنگ و تار ما، بی‌فریاد است.

برداشت: شمس تبریزی، منبع روشنی و عظمت در دو جهان، باعث اعتراف و اذعان ما به حقیقت وجود است.