رباعی شمارهٔ ۱۰۲۱

در این شعر، گوینده به یک پیر خردمند اشاره می‌کند که با او به گفتگو نشسته است. او از پیر می‌خواهد که در مورد رازهای جهان چیزی نگه ندارد و به آرامی چیزی به گوش او می‌گوید. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که آنچه باید دانست و فهمید، بیانش ممکن نیست و بهتر است سکوت کند.