رباعی شمارهٔ ۱۰۱۸

این شعر دعوت به بازگشت به خویشتن و خانه‌ی درونی است. شاعر از گنجینه‌های درونی و زیبایی‌های خود سخن می‌گوید و از زلف پریشان و غم‌ها که مانع از دیدن این زیبایی‌ها می‌شود، یاد می‌کند. او به خود و الهامات درونی‌اش فراخوان می‌دهد تا به خانه‌ی حقیقی و معنوی خود بازگردد.