رباعی شمارهٔ ۱۰۱۶

در این شعر، شاعر از عشق می‌خواهد که به کسانی که تلخی می‌چشند، شادی ببخشد. او همچنین به زیبایی عشق اشاره کرده و می‌گوید که از باغ زیبایی معشوق چیزی کم نمی‌شود اگر از زیبایی‌های آن مانند سیب و شفتالو به دیگران بخشیده شود.