رباعی شمارهٔ ۱۰۱۳

این شعر به زیبایی و شادی شخصی اشاره دارد که مانند آفتاب می‌درخشد و موی او نماد تمامی عشق‌هاست. شاعر می‌گوید که تنها او منبع خوشی در این دو جهان است و بقیه خوشی‌ها تحت تأثیر او قرار دارند. به نوعی، عشق و زیبایی او بر همه‌چیز سایه افکنده است.