رباعی شمارهٔ ۱۰۱۱

این شعر به دعوت به دوری از عاقبت‌اندیشی و تعلقات دنیوی اشاره دارد. شاعر از دل می‌خواهد که از وابستگی به نزدیکان دوری کند و به جای آن با درویشان همراه شود، زیرا آن‌ها روحی آزاد دارند. همچنین، اگر به دنبال زندگی‌ای سبک و بی‌دغدغه هستی، باید از خاک پای درویشان الهام بگیری.