رباعی شمارهٔ ۱۰۰۸

این شعر به بیان شادی و خوشحالی شاعر اشاره دارد. او نیمی از شادی خود را به موش داده و باقی را به دست خداوند سپرده است. شاعر با حالتی شاداب و در حال سماع به سوی معشوقه‌اش آمده و می‌گوید که با بودن او، همه چیز خوش است، حتی اگر در زندگی مشکلاتی وجود داشته باشد.