رباعی شمارهٔ ۱۰۰۷

در این شعر، شاعر از حس شوق و خوشحالی خود زمانی که به جیب محبوبش نزدیک می‌شود سخن می‌گوید. اگرچه دستش به جیب محبوب نمی‌رسد، اما به لطف وجود سیب (نماد زیبایی یا عشق) او، خوشحال و سرمست است.