رباعی شمارهٔ ۱۰۰۴

در این شعر شاعر به تصویرسازی از لحظات مختلف زندگی و تجربه‌های شیرین آن می‌پردازد. او باده و جام را نماد خوشی و لذت می‌داند و به نوسان‌هایی که در زندگی وجود دارد اشاره می‌کند؛ گاهی به طلا و نقره، گاهی به دانه و شکار و گاهی به دام. در نهایت، او نمی‌خواهد نام این لذت‌ها و تجربیات را بیان کند و به راز و رمز آنها اشاره می‌کند.