رباعی شمارهٔ ۱۰۰۲

در این شعر، شاعر از چشم و روح خود می‌خواهد که به سوی عشق و زیبایی بروند. او از آن‌ها می‌خواهد که از عشق و زیبایی خود دست نکشند و در کنار لعل لب محبوب، هر چه که به آن نزدیک می‌شود، با احتیاط برخورد کنند تا دچار درد و رنج نشوند. در واقع، شاعر به حساسیت و عمیق بودن احساسات و نیاز به مراقبت در روابط عاشقانه اشاره دارد.