غزل شمارهٔ ۴۲۲

برداشت: ای کسی که روی تو مانند گل و موهای تو مانند درخت شمشاد است، جان من در آن لحظه‌ای که تو غمگین باشی، شاد خواهد بود.

برداشت: نقدهایی که درد و غم تو را نمی‌سنجد، مانند خاکستری است که در بادی از هوس و آرزوهای تو معلق مانده است.

برداشت: این جمله بیانگر این است که فعالیت و تلاش او، به سبب کار توست؛ چرا که تلاش تو به طور حتم در محل ایجاد و شکل‌گیری تأثیرگذار است.

برداشت: آسمان و زمین از آنچه درون توست آگاهند و می‌دانند که آسمان مانند زمین به فرمان تو تسلیم شده است.

برداشت: به خاطر زیبایی‌ات خودت را به نمایش بگذار و غم و اندوه دو جهان را از بین ببر، زیرا امروز کسانی که در خمار عشق تو هستند، منتظر دیدن تو هستند.

برداشت: اگرچه آفتاب در این دور تنها و یکتا است، اما شرقی‌ها به گونه‌ای هستند که او در میان آن‌ها فردی جدایی‌افتاده محسوب می‌شود.

برداشت: پادشاهان به خاطر تو، حتی خاک کفش تو را با ارزش‌تر از تاج خود می‌دانند، زیرا هر کس که دلش به عشق تو شاد شده، مانند فرهاد است.

برداشت: دل من به لب خود می‌گوید که ساکت باش، حالا وقت سخن گفتن نیست و چه زمانی برای فریاد زدن وجود دارد.