رباعی شمارهٔ ۱۰۰۱

این شعر بیانگر عشق و زیبایی است و از محبوبی صحبت می‌کند که به زندگی و دل‌ها روشنی می‌بخشد. شاعر خواهان دمی از حضور محبوب است و بر این باور است که دیدار او و بوسه‌اش، شادی و برکت را به زندگی می‌آورد. در واقع، این ابیات حس زیبای عشق و اهمیت آن را به تصویر می‌کشند.