رباعی شمارهٔ ۹۹۴

در این ابیات، شاعر از علاقمندی و محبت خود به یک شخص صحبت می‌کند که او را به عنوان دوست می‌شناخته است. شاعر به دنبال شناختن نام و مشخصات این دوست بوده و از او درخواستی داشته است. اما از شدت احساس غیرت و محبتش، نتوانسته چیزی از او بخواهد و او را مجبور به سکوت کرده است.