رباعی شمارهٔ ۹۹۱

در این بیت شاعر از احساسات خود نسبت به محبوبش سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که دلش را که همیشه متعلق به محبوبش می‌دانسته، در نهایت برای او رها کرده و حالا به محبوب جدیدی منتقل شده است. شاعر از آن شخص می‌خواهد که خوب با دلش رفتار کند، چون او هم همیشه آن دل را خوب و عزیز داشته است.