رباعی شمارهٔ ۹۸۵

این شعر به توصیف حال درونی فرد می‌پردازد. شاعر می‌گوید که ظاهر او مانند طلا درخشان است، اما از وضعیت درونی او نپرسید، زیرا اشک‌هایش مانند انار ریخته شده‌اند. او از دیگران می‌خواهد که به احوال واقعی‌اش پی نبرند، چون در جلوی در، خون بر زمین ریخته شده و این نشان از درد و رنج او دارد. در کل، شاعر احساسات عمیق و غم‌انگیز خود را از دیگران پنهان می‌کند.