غزل شمارهٔ ۴۲۰

برداشت: بسته به اینکه چقدر شیرینی در زندگی وجود دارد، می‌توان به زیبایی‌ها و تلخی‌ها واکنش نشان داد. وقتی روی ترش او را دیدم، متوجه شدم که از تمام شیرینی‌ها گذشته و به او گفتم که آیا هنوز هم تلخی‌های زندگی را تحمل می‌کند؟

برداشت: اگر چنین است که محبوب به خود مشغول است، به عاشق نصیحت نکن. این دل، آهن سردی است که هرگونه نصیحت و پند به آن بی‌فایده است، چون او به این نصیحت‌ها بی‌اعتناست و از آنها گذشته است.

برداشت: تو چرا از حال دل من می‌پرسی، در حالی که منزل عشق به قدری عمیق است که دیگر نیازی به پرسیدن نیست.

برداشت: آنچه که به چشم می‌آید، این است که ترک‌ها همه عاشق و شیدای او هستند، و این حس عاشقانه و غمگینی که به دل دارند، نشان‌دهنده‌ی گذر زمان است.

برداشت: آن سطح دریا که گوهرها را به ما می‌دهد، فراتر از رودخانه است و باغ او از سغد تا سمرقند گسترش یافته است.

برداشت: حرص و طمع به جان و دل او تأثیر گذاشت، مانند نسیمی که بر دل شاداب و خوشحال می‌گذرد.

برداشت: شور و شوق او از دشنام، شیرین‌تر از عسل ستایش است و نیکی‌های او به اندازه‌ای است که غم و دردش را به گل خوشی و خنده تبدیل کرده است.

برداشت: اگر در برابر مشکلات و بلاها بسته باشد، تا زمانی که این سیل بلا بیاید و از مرزها عبور کند.

برداشت: هر کسی که وضعیت و حال دل خود را مشاهده کرد، از قید و بند هستی رها شد و از وابستگی‌ها گذشت.

برداشت: مردی که به قدرت و ثروت دست یافته، نسبت به یتیمان دلسوزی می‌کند و از محبت و وفاداری همسر و فرزندانش غافل نمی‌شود.

برداشت: چنان داستان زیبای او پرشور و شوق است که همه به اشتباه در آن می‌غلتند، و این گفتارهای دلنواز از درک و فهم عاقلانه فراتر رفته است.