رباعی شمارهٔ ۹۷۹

در این ابیات، شاعر به معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که درباره زیبایی‌هایش از دیگران بپرسد. او از آشفتگی‌اش به خاطر زلف‌های او و حال بد دلی که دارد سخن می‌گوید و می‌خواهد بداند که این بیماری عشقش ناشی از نگاه‌های جادوگرانه اوست.