رباعی شمارهٔ ۹۷۴

این ابیات به ترس نداشتن و آزادی روح اشاره دارند. شاعر می‌گوید که اگر کسی به من بترساند، من نخواهم ترسید. او از مرغ دلی حرف می‌زند که در قفس نگنجیده و آزاد است، و به دیگران توصیه می‌کند که او را نترسانند، زیرا او از کسی نمی‌ترسد.