غزل شمارهٔ ۴۱۹

برداشت: دلبر خوش‌سیما بوسه‌ای به من داد و سپس رفت. نمی‌دانم چه بر سرم آمد، زیرا با یک بوسه، دنیایی از احساسات را به من عطا کرد.

برداشت: هر لبی که ببوسید نشانه‌هایی دارد که به خاطر شیرینی آن لب، ممکن است جدا کنید و بچشید.

برداشت: عشقی که از آرزو و خیاله به دل آدم دست می‌دهد، می‌تواند مانند آتش و نفت در درون انسان شعله‌ور شود و او را دچار تب و تاب کند. این عشق، همچون نشانه‌ای از امید به زندگی و جوانی، در کنار آب حیات و جاودانگی همیشه وجود دارد.

برداشت: یک نشانه دیگر این است که جسم نیز مانند دل، با شتاب و اشتیاق به دنبال آن بوسه می‌دود.

برداشت: در اثر عشق و محبت به معشوق، شخص دچار تغییراتی می‌شود و حتی ممکن است به شدت لاغر و ضعیف شود. این تغییرات به قدری عمیق هستند که انسان می‌تواند مانند لب‌های معشوقش که زیبا و جذاب‌اند، به تنگی و لاغری بیفتد. در واقع، این کاهش وزن و لاغری به نوعی از شعله‌های عشق ناشی می‌شود که فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.