رباعی شمارهٔ ۹۷۱

این شعر به لحظه‌ای خاص اشاره دارد که در میان شب و روز است و نورهای دیگری جز مه و خورشید وجود ندارد. شاعر از خواننده می‌خواهد تا با شعله‌ای از آتش، اندیشه‌های پاک و خالص را روشن کند و آنها را بسوزاند.