رباعی شمارهٔ ۹۶۹

شاعر به زیبایی دلسوز اشاره می‌کند و از لزوم رفتن در پایان روز سخن می‌گوید. او شب را خطاب قرار می‌دهد و از آن می‌خواهد که از تاریکی خارج شود و خورشید را به چرخش درآورد.