رباعی شمارهٔ ۹۶۷

در این شعر، شاعر به عشق و وابستگی عمیقش به معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که هنوز از عشق معشوق سیر نشده و به او وابسته است. حتی اگر خار و مشکلی از سر خاک او برآید، همچنان عشق و محبت به معشوق در دل او وجود دارد. این بیان احساسات عمیق و پایدار عاشقانه را نشان می‌دهد.