رباعی شمارهٔ ۹۶۵

برداشت: معشوقهٔ ما هیچ‌گاه تمام نمی‌شود و عشق و نور ما هرگز خاموش نخواهد شد.

برداشت: این شعر به زیبایی و بی‌نظیری اشاره دارد که عکسی از یک شخص در آینه به تصویر کشیده شده است. در اینجا، به رابطه بین زیبایی و انعکاس آن در آینه اشاره می‌شود. به عبارتی، این تصویر به قدری زیباست که هیچ گونه کدری یا زنگ‌زدگی نمی‌تواند بر آن اثر بگذارد.