رباعی شمارهٔ ۹۶۴

این شعر به دعوت به زندگی و رهایی از محدودیت‌ها اشاره دارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که با روحیه‌ای مردانه و پرشور به میدان بیاید و به جای شروع کارها به طور تصنعی، بی‌دغدغه و با احساسات واقعی عمل کند. او همچنین بر اهمیت طبیعی بودن و دوری از اسارت‌های اجتماعی تأکید می‌کند. در نهایت، به گونه‌ای به زیبایی و جذابیت ظاهری اشاره دارد و می‌گوید که باید از قید و بندهای بی‌مورد آزاد بود.