رباعی شمارهٔ ۹۶۳

این شعر به احساس عمیق عشق و longing (فراق) اشاره دارد. گوینده به وصف حال خود در آوای یار می‌پردازد و به تشنگی و نیاز درونی‌اش به معشوق اشاره می‌کند. او همچنین به یاد روزها و شب‌های وصل عاشقان می‌افتد و از دوری و جدایی ابراز ناتوانی می‌کند. به طور کلی، شاعری درباره عشق و فراق و میانداری این احساسات نوشته است.