رباعی شمارهٔ ۹۶۲

برداشت: ما در دنیایی هستیم که لحظه‌ای کوتاه داریم و خیالات و آرزوهایمان بسیار بلند و وسیع است. در این میان، خود را زیر سایهٔ دل دراز کرده‌ایم و به آرامی زندگی می‌کنیم.

برداشت: به تماشای دشت وسیعی نشسته‌ایم که گویی روز قیامت به طول یکصد روز در آن سپری می‌شود. این دشت به قدری وسیع است که هیچ انتهایی برایش به نظر نمی‌رسد.