رباعی شمارهٔ ۹۶۱

این بیت شعر به معنای دعوت به شادی و همزیستی مسالمت‌آمیز است. شاعر با اشاره به خالی بودن خانه و حالتی از آرامش، از دیگران می‌خواهد تا به جای درگیری و ستیز، به هم نزدیک شوند و در کنار هم زندگی کنند. او به تشبیه آب و شراب اشاره می‌کند که باید در جمع دوستان با یکدیگر ترکیب شوند و زندگی را لذت‌بخش‌تر کنند. در نهایت، او از افراد می‌خواهد که از کژ و مریز بودن بپرهیزند و به سمت رفتارهای مثبت بروند.