گر گوهر طاعتی نسفتم هرگز
ور گرد بدی ز دل نرفتم هرگز
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به بیان احساسات خود نسبت به طاعت و نیکی میپردازد. او میگوید هرگز از انجام اعمال نیک دست نکشیده و به بدیها نیز دل نبسته است. همچنین، او نسبت به بارگاه کریم خداوند ناامید نیست و این امید را دارد که هرگز از رحمت و بخشش او فاصله نگیرد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
نومید نیم ز بارگاه کرمت
زیرا که ترا دو من نگفتم هرگز