رباعی شمارهٔ ۹۵۵

این شعر به شدت به احساسات شاعر در مورد گذر شب و روز اشاره دارد. شاعر از نداشتن خبری از وضعیت خود در شب و روز شکایت می‌کند و می‌گوید که روزش به خاطر فراق و دوری معشوق، شب است. او به شب می‌گوید که از محبوبش بی‌خبر است و به روز دستور می‌دهد که از چهره محبوبش درس بیاموزد. در واقع، این شعر بیانگر احساسات عاشقانه و تنهایی است.