رباعی شمارهٔ ۹۵۲

در این شعر، دل، شب و سرو هر کدام زیبایی‌های معشوق را توصیف می‌کنند. دل می‌گوید که عشقش بسیار عمیق و ماندگار است، شب به زیبایی و درازی موهای معشوق اشاره می‌کند، و سرو به قامت و زیبایی او می‌بالد. این‌ها نشان‌دهنده‌ی اهمیت و عشق به معشوق هستند و در نهایت بیان می‌شود که او عمر عزیز ماست و باید همچنان با عشق به او ادامه دهیم.