رباعی شمارهٔ ۹۵۱

در این شعر، شاعر از عشق خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هر روز به عشق محبوبش فکر می‌کند و دلتنگ و بی‌قرار است. او خود را مست و خمار عشق می‌داند، به طوری که حال او ناشی از این عشق هرگز بهبود نمی‌یابد و همیشه دچار این حالت است.