رباعی شمارهٔ ۹۴۳

در این شعر، شاعر از یار خود می‌خواهد که به او نزدیک‌تر شود و در اوج زیبایی و محبت خود، با سختی‌ها و تلخی‌های زندگی به خوبی کنار بیاید. شاعر به معشوق خود می‌گوید که مانند گل زیبا در میان خارها باشد، و همچنین از او می‌خواهد که با شب تار و چالش‌های آن هماهنگ شود. به‌طور کلی، این ابیات بیانگر امید و عشق در مقابل دشواری‌ها هستند.