غزل شمارهٔ ۴۱۶

برداشت: موسیقی‌دان و نوحه‌خوان، عاشق و دیوانه، در کار خود خوشحال و خوشبخت هستند. آزادند، رها هستند و رشد کرده‌اند، که این نیز بسیار خوب است.

برداشت: بوی گوشت سوخته و خونی که به خاطر درد و مصیبت به جوش آمده، در کنار صدای خوش ساز و نوازنده، چه حال و هوای دلنشینی به وجود آورده است.

برداشت: چشمان او مانند ابرهای پرباران، به خاطر غم فراق، بر گلبرگ‌های پژمرده می‌بارند و این بارش، خوشایند و زیباست.

برداشت: به جهان و روح خود نگاه کن. اگر نتوانی این جهان را ببینی، بهتر است که در آرزوی آن به زندگی ادامه دهی.

برداشت: گذاشتن سر بر دامان معشوق در حال سرخوشی چیزی شایسته است و خوشایند این است که دستان محبوب بر سر عاشق نوازش شود.

برداشت: دیدن چهره محبوبی زیبا و دلربا مانند دیدن یک پادشاه است، و تصور کردن محبوبی نادر و خاص در ذهن نیز بسیار خوشایند است.

برداشت: این خوشبختی همیشه به دست نمی‌آید، اما دیدن آن معشوق زیبا ناگهانی و به طور ناخواسته، لذت‌بخش است.

برداشت: اگر عشق تو را به سرقت ببرد و از تو بگریزد، خوشحال باش که حتی در برابر آن یوسف زیبا که دستش بریده است، می‌توانی از او چیزهای زیبا ببینی و لذت ببری.

برداشت: دیگر بس کن از این حرف‌های بی‌محتوا، چون بشارت وصال را می‌دهند. وصالی که مثل شکر شیرین و ناگهانی خوشایند است.