رباعی شمارهٔ ۹۴۰

در این شعر، شاعر به زیبایی و اصالت چهره انسانی اشاره می‌کند و از آنجا که انسان‌ها برای زندگی به یکدیگر نیاز دارند، به اهمیت محبت و محبت متقابل تأکید می‌کند. او با ستایش از لب‌های زیبا و باارزش می‌گوید که این لب‌ها می‌توانند نشانه‌ای از زندگی پرثمر و طولانی باشند و از مخاطب می‌خواهد که هدیه‌ای از آن لب‌ها به او بدهد.