رباعی شمارهٔ ۹۳۹

این غزل بیانگر عشق و محبت عمیق است. شاعر به عشق می‌گوید که هرگز نمی‌خوابد و به خواب نمی‌رود و در میان خفتگان جایگاهی ندارد. او در انتها به این نکته اشاره می‌کند که حرفی باقی نمانده است و هیچ‌کس نباید چیزی بگوید زیرا عشق همچنان زنده و پایدار است.