رباعی شمارهٔ ۹۳۶

این شعر به ما می‌گوید که اگر نتوانیم از مشکلات یا سرنوشت خود دور شویم، بهتر است با آن سر و کار نداشته باشیم. شاعر به مقایسه‌ای می‌پردازد و می‌گوید که انسان مانند سبو است و قضا و سرنوشت مانند سنگ. پس نباید با سنگ بجنگیم و باید آب وجود خود را هدر ندهیم. در واقع، تلاشی بی‌فایده برای مقابله با چیزهایی که نمی‌توانیم تغییر دهیم، تنها باعث اتلاف انرژی خواهد شد.