رباعی شمارهٔ ۹۳۳

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های عشق و روح لطیف آن اشاره می‌کند. او به این نکته پرداخته که هر لحظه از عشق مثل روزه و نماز ارزشمند و پرمعناست. همچنین، بیان می‌کند که عشق را نمی‌توان به سادگی درک کرد و عمق آن بیشتر از آن چیزی است که در ظاهر به نظر می‌رسد. در نهایت، اشاره به ریش دراز به عنوان نمادی از عمق و پیچیدگی احساسات دارد.