رباعی شمارهٔ ۹۳۲

در این ابیات شاعر به بیان اهمیت و زیبایی اعمال عبادی مانند سماع، روزه، حج و نماز می‌پردازد، اما اشاره می‌کند که این اعمال همچون بازی و مجاز هستند و حقیقت را نشان نمی‌دهند. او در حال حاضر خود را به عنوان مطرب و شمعی معرفی می‌کند که نور و زیبایی را به دنیا می‌آورد. در نهایت، به تاثیر چرخ (گردش زمان) و قوال (خواننده) نیز اشاره می‌کند.