رباعی شمارهٔ ۹۲۶

این ابیات از شعر فارسی بیانگر این است که وجود محبوب همیشه در کنار ماست و هرگز از ما دور نمی‌شود. آب و جو به عنوان نمادهایی از ارتباط نزدیک و دائمی هستند، و اشاره به بویی دارند که از وجود محبوب به ما می‌رسد و هیچ‌گاه نمی‌توان از آن جدا شد. در واقع، شاعر به اهمیت و تاثیر وجود محبوب در زندگی و احساسات انسان اشاره می‌کند.