رباعی شمارهٔ ۹۲۵

این شعر به اهمیت حاضر بودن در لحظه و لذت بردن از زندگی اشاره دارد. شاعر از ما می‌خواهد که در وقت صبح، با می ناب به سراغ زندگی برویم، چون زندگی در حالتی هشیار به زودی به پایان می‌رسد. او همچنین به ناله و درد دل دلی بی‌قرار اشاره می‌کند و از ما می‌خواهد یا آن را بپذیریم یا به دل صدمه‌دیده‌مان توجه کنیم. به طور کلی، این شعر تامل در زندگی و ارزش لحظات را می‌رساند.