رباعی شمارهٔ ۹۲۴

در این شعر، شاعر از رنج و درد دل خود صحبت می‌کند و احساس می‌کند که معشوق او را درک نمی‌کند. او اشاره می‌کند که هر لحظه دلش از طرف یار آزرده می‌شود و از طرفی فکر می‌کند که یار یا سنگدل است یا نمی‌داند چه بر او می‌گذرد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که داستان غم‌انگیز او را از چشم خود می‌بیند، اما یار بی‌اعتنا به آن، توجهی نمی‌کند.