غزل شمارهٔ ۴۱۴

برداشت: خدمت به تو در تمام روز و شب بدون هیچ‌گونه ادعایی بسیار دل‌نشین است. در جایی که تو هستی، مانند مرغی شیرین‌زبان، همه چیز زیبا و خوشایند به نظر می‌رسد.

برداشت: سایه‌ی خوش‌فرم درخت سرو در کنار غنچه‌ای که بسته و هنوز شکفته نشده، خنده‌ای پنهان دارد. این تصویر نشان‌دهنده زیبایی و نشاطی است که در پنهان بودن آن غنچه نهفته است.

برداشت: اگر زاغی به خاطر یک چیز بی‌ارزش مانند سرگین خر عاشق شود، باید بدانید که برای بلبل‌ها در باغ، زندگی با گل‌های زیبا چقدر خوشایند و دلپذیر است.

برداشت: صدای سرنا چه با احساس است، حتی اگر برای غمگین‌ها نواخته شود. نفس زندگی در این آوای دلنشین نهفته است و لحن سرنا به دل شادابی می‌بخشد.

برداشت: هرچند که شب خواب را بر مردم غالب می‌کند و آن‌ها از فکر و اندیشه دور می‌شوند، ولی آنگاه که صبح طلایی روشن می‌شود و چهره‌اش دیده می‌شود، برای آن فرد بینا چقدر زیباست.

برداشت: بت پرستانه، تو قدم در گلی گذاشتی که نمی‌دانی در این گنبد آسمانی چه زیبایی‌هایی وجود دارد.

برداشت: زمانی که رحمت الهی به اوج خود رسید و نور خداوند بر موسی ظاهر شد، دل او از شکر و شادمانی سرشار گردید. دیدار حق چقدر دلنشین و شیرین است، همانند زیبایی کوه سینا.

برداشت: صدایی دارد و در معدن طلا هم خاموش است؛ گاه در سکوتش است و گاه در سخن گفتنش. چنین حالتی زیباست.