رباعی شمارهٔ ۹۲۰

در این شعر، شاعر با به تصویرکشیدن رنگ خزان و بهار، به تضاد و تفاوت میان دو فصل اشاره می‌کند. او می‌گوید تا زمانی که این دو با هم یکی نشوند، گل و خار (زیبایی و زشتی) نمی‌آید. هرچند که خار و گل در نگاه بعضی ممکن است متناقض به نظر برسند، اما شاعر از گلزار می‌خواهد که به این اختلاف بخندد و زیبایی و زشتی را در کنار هم بپذیرد.