رباعی شمارهٔ ۹۱۷

در این ابیات به اهمیت توجه به جسم و قالب خود اشاره شده است. شاعر نسبت به زندگی و حالت‌های مختلف انسان‌ها تأمل می‌کند و از ما می‌خواهد که به بیداری و هوشیاری در زندگی توجه کنیم و از خواب غفلت بیدار شویم. از ما دعوت می‌شود که از خواب و بی‌توجهی پای ننهیم و به درک عمیق‌تری از وجود خود برسیم.